De Azteken noemden de nomadische stammen in het noorden over het algemeen de Chichimec. Onder deze mensen waren waarschijnlijk de voorouders van de Huichol, die nu in de Sierra Madre en Tarahumara in het hoge noorden wonen. Beide stammen hebben de Peyote-cultus behouden, die terug te voeren is op prehistorische tijden. Als gevolg van contact met de Spaanse veroveraars hebben echter enkele katholieke elementen hun weg gevonden in de Huichol-ceremonies. Het woestijngebied dat de Azteken mictlan noemden, "rijk van de doden", is het Huichol-paradijs dat zij kennen als wirikuta. In het Derde Lied van de Peyote wordt gezegd "In Wirikuta groeit een bloem die spreekt en je begrijpt het". Eenmaal per jaar maken de mara'akame, de Huichol-sjamanen, een pelgrimstocht naar wirikuta, waarbij ze naar hun mythische oorsprong en naar de vereerde Peyote-gronden reizen. Ze ondernemen deze reis "om hun leven te vinden" en om de Peyote te jagen die ze hiervoor nodig hebben. Voor hen is de Peyote fundamenteel vrouwelijk. De Peyote-cactus is zowel de oorsprong als het centrum van het universum. In de kosmologie van de Huichol wordt het gesymboliseerd als Grootvader Vuur (= de zon), als een hert en als een maïsplant. Deze drie-eenheid weerspiegelt de basis (diversiteit en integriteit) van de Huichol-cultuur: Verzamelen (Peyote), jagen (hert) en landbouw (maïs) vormen een onlosmakelijke mythische en praktische eenheid. De reis naar wirikuta is een reis naar de oorsprong van de wereld en van de cultuur. Hier in wirikuta hebben de goden de wereld geschapen in al zijn manifestaties; hier is de tijd begonnen, met al zijn gevolgen; hier groeit de Peyote, die de herinnering aan de schepping levend houdt door mensen terug te leiden naar de bron van alle zijn, waardoor ze deel kunnen nemen aan het goddelijke.